همه ی تعجبم این است که چرا منی که آرزوی یک لحظه دیدنش، و صحبت کردن با او را دارم؛ هرگز حتی اتفاقی نمیبینمش!! اما "ش" و "ح" که میلی به دیدنش ندارند چپ و راست در کوچه و خیابان و بیمارستان(!) او را میبینند! خدایا این انصاف است؟ حتی دیگر به خوابم هم نمی آید....افسوس!
برچسب:
نویسنده: آرتمیس نوروزی